De Duif

Later vroeg ik mij af of hij één van die destiny-believers was. Iemand die denkt dat niets gebeurt zonder een reden. Uit de blik in zijn ogen kon ik alvast afleiden dat hij het gegeven niet bepaald prettig of geruststellend vond. Er stond angst af te lezen op zijn gelaat, de soort die je bij een man van zijn kaliber niet snel ziet. Ik wist dan ook meteen dat het menens was.

Het was een koude dinsdagmorgen en ik had in mijn gebruikelijke slaperigheid - ik ben immers een nachtmens - al een ronde afgelegd tot bij de computerboer waarna ik de horde waar ik overdag toe behoor, ging vergezellen. Eén ervan stormde naar beneden, ik zal hem voor de volledigheid maar T noemen, en zei me: "I think you've caught your first pigeon". Ik stormde samen met H naar boven, we wisten uiteraard meteen waarover hij het had.

De dag ervoor hadden TC, H en mezelf, een net gehangen om duiven "af te schrikken". TC was daarvoor bij de draadboer geweest en die had hem verzekerd dat dit net heel effectief was voor duiven. Nu denk ik dat de draadboer bedoelde: "om duiven te vangen".

Het arme dier zat er nog niet lang, maar dat had je uit haar gedrag niet kunnen afleiden. Als een bromvlieg die uit een klitterig spinnenweb probeert te ontsnappen, bewoog de duif zich dieper en dieper in het net waarin ze geklemd zat. En wij, the predator, kwamen alsmaar dichter.

Met een behendigheid van een student dierengeneeskunde die gebuisd uit zijn 3de bisjaar komt, probeerden T en mezelf het beestje te bevrijden. Maar het mocht niet baten, de schade was onherroepelijk. Na onderzoek door dokter R bleek dat haar linkervleugel quasi afgescheurd achterbleef met geen kans op een vlot vertrek.

Maatregelen waren eminent. De sadistische kant van onze horde opteerde dan ook voor een snel en pijnloos afhandelen van de zaak. Ik moet zeggen dat ik ze niet helemaal tegensprak. Met een room-champignonsausje en wat gebakken aardappeltjes kan dat inderdaad snel en pijnloos worden opgelost.

Maar goed, we kozen dus maar voor de humane oplossing. Het beestje werd achtergelaten bij vrijwilligers van een vogelopvangtehuis, 't is te zeggen, de vrijwilligers zélf hebben we niet gezien maar ons geweten is er ten stelligste van overtuigd dat "ons Wieske" in goeie handen is:)

En het nét? Wel dat hangt er nog. Maar met een ware Panamarenko ervoor. Volgens de ornithologische gemeenschap durven deze tweevoeters niet afvliegen op bewegende en glinsterende onderdelen. Mijn legale kopieën van Prince, The Stones, The Birds en ander groot talent moesten er dus aan geloven en hangen nu te glinsteren voor de deathtrap.

Zeg dan nog dat we geen dierenliefhebbers zijn...

Veel te lang geleden

Het lijkt erop dat bloggen dé manier is om in Google rankings te stijgen, en volgens diverse studies werkt het ook zeer therapeutisch. Niet dat ik therapie nodig heb, maar misschien is zoiets ook preventief te verkrijgen. Ik laat het u weten als ik mij ooit eens slechter voel, dan betekent het waarschijnlijk dat blogger faalde;)

Het is een hele tijd geleden dat ik hier nog mijn gedachten heb gedropt. Ik kan u verzekeren, op dagbasis zijn dit er heel wat. Ik ben de mening toegedaan dat weinig van dit alles écht bijdraagt tot een constructief verloop van mijn dag. Op de één of andere manier slaag ik er toch in om van alles de revue te laten passeren en dan nog niet eens ten alle tijden dingen die essentieel lijken. Het zal wel te maken hebben met het feit dat ik er meestal geen weg mee weet. Maar u, bent de oplossing, zo moet nog blijken althans.

Het roken? Goe bezig! Ik rook, en met mate. Grote mate. En de grootste catastrofe van dit alles, is dat ik meer en meer bij de groep 'the last of the Mohicans of smoking' begin te behoren. Iedereen slaagt er precies met gemak in om cum laude dit smerige, stinkende goedje aan de kant te leggen en het niet meer aan te raken! Wij, ignorants, geloven hier niet in. Wij hebben het nodig! Wa denken jullie wel;) Ons vader, 25 jaar verstokte roker geweest, heeft van die pillen gehaald. Pfeizer - of één van die andere drugdealers - heeft blijkbaar iets die "de verbindingen in de hersenen" doorsnijdt. Een kniptang in pilvorm dus. En hij is al sinds eind vorig jaar droog. Voor een galoises-zonder-filter-roker die boven het pakje per dag zat, chapeau!

Maar op een goede dag maak ik de overstap hoor, op een nader te bepalen datum zoals dat heet. En u zult de bepalingen via de gebruikelijke weg kunnen volgen.

Bon, ik denk dat 'k het hierbij laat voor vandaag. Menig atleet heeft zijn spieren al verrokken door te vroeg over grote hoogtes te gaan springen. Hoewel ik twijfel dat deze blog ooit hoge hoogtes bereikt (ge moet dat als westvlaming eens proberen uit te spreken), doen we morgen, of overmorgen, stille voort.

Prettige nachtrust of een leuke dag aan allen :)