Om de één of andere bizarre reden, kom ik terug op dit zootje ongeregeld die blijkbaar een goed jaar geleden abrupt tot een einde is gekomen. Sta mij toe te zeggen dat ik niet meer goed weet waaruit die onuitputtelijke hoop gezever destijds is gevloeid. Maar er is altijd plaats voor meer, en gezien er hier destijds toch wel een aantal mensen op volstrekt onverklaarbare wijze zijn terecht gekomen, lijkt het mij wel de moeite om hier verder te brabbelen. Toch minstens voor een aantal zinnen die hun therapeutische waarde niet kunnen verloochenen.
Om even een round-up te geven van de stand van zaken: Smokey still isn't dry - but he was! At least for a few months! Een mens vind echter altijd een goede reden om weer te beginnen, zoveel is duidelijk... Hoewel reeds omgeven door verschillende gassen en stofdeeltjes zoals koolstofmonoxide, betonstof, houtzaagsel, asbest, CFK's - dames ge moet mij niet proberen wijs te maken dat ge diejen bazaar ni meer gebruikt, waarom zou er anders een gat bijgekomen zijn - en radioactieve isotopen overgevlogen uit een ver gematigd zeeklimaat, vond ondergetekende het toch de moeite om zich weer vol te laten lopen met daarnaast ook rook, acides, teer en nicotine.
Als we even de tijd nemen om deze opsomming te overlezen, wetende dat ik hier zeker nog één en ander aan mij laat voorbijgaan, zijn we - beste vrienden - reeds allen gedoemd om 6 meter lager te belanden, al is het maar alleen met wat we gezamenlijk over ons heen krijgen op een dagelijkse basis! Dit praat zeker niet goed dat sommigen onder ons, mezelf incluis, het dan nog eens nodig vinden om er nog een schepje bovenop te doen.
Ondertussen heb ik:
- boeken gelezen
- sport overwogen én volgehouden
- plakkers, kauwgom en muntjes binnengekapt in grote hoeveelheden
- raad gezocht bij geneesheren en kwakzalvers
- mezelf gewoon proberen te overtuigen
Deze laatste bleek effectief voor een beperkte periode. Maar zoals bepaalde mensen in matig interessante programma's op het commerciële net denken dat ze kunnen zingen, dacht ik dat nu en dan een rookstok tot mij nemen - op momenten dat de nood het hoogst was - mij niet zou aanzetten tot meer. Er is nog steeds het aspect van "peer pressure" en ik ben daar, toegegeven, toch onderhevig aan. Dit was dus de kapitale fout. Daarnaast waren er nog een aantal factoren, zoals een redelijk intense werkomgeving, die mij lieten geloven dat dit een gepaste manier was om 5 minuten aan de realiteit te ontsnappen.
Bullshit you would say, and you are probably right.
Het komt er dus op neer dat ik - op een vandaag niet nader te definiëren tijdsspanne - wel nog ééns, nog MAAR eens, zal proberen hoor, en ik hoop het lang genoeg vol te houden om u daar getuige van te maken.
U hoeft dit bij lange niet te lezen, maar als ik het gewoon kan schrijven, helpt het misschien al ergens onderweg.
Ondertussen wens ik u een volledig stof- en rookvrije tweedaagse!
D.
