Al te kras!

2 weken geleden gebeurde het. Ik deed het. Ik liep ervan weg. Kortom: het werd me teveel.

Ik ben ervan overtuigd dat ook u, beste lezer van dit overigens totaal nutteloos bericht, er al eens aan hebt gedacht: Wat heeft u eraan gehad tot vandaag? Hielp het u? Sommigen onder u zullen zeggen ja, anderen misschien. Ik denk dat er weinigen zijn die het ooit hebben gehad en die er helemaal niets aan vonden.

Zo ook niet mezelf, grif toegegeven. Maar zoals gezegd, ik vond het nogal overweldigend. Het nam veel van mijn tijd in beslag, ik ging erop kijken zoals een hoogzwangere vrouw de tijd tussen haar weeën telt. Dit zeg ik uiteraard zomaar, ik zou niet weten hoe vaak iemand dit doet. Ik kan me echter inbeelden dat het niet zonder enige impact op het tijdsbedrijf gebeuren kan.

Waarover heb ik het nu? Facebook, uiteraard! Het is on-ge-loof-lijk hoe zo'n ogenschijnlijk onbenullig project kon uitgroeien tot de hype dat het vandaag is! Dit gezegd zijnde is het al even onwaarschijnlijk interessant hoeveel tijd men vrijmaakt om nutteloze dingen op het internet te publiceren eens ervan bevrijd. Dit heeft echter een in mijn ogen veel hoger doel voor ogen. Ik kan mij vrijwaren van gedachten allerhande in één of meerdere van mijn luttele hersencellen en deze hier onverwijld neerpennen. U leest of u leest niet, daar kan ik u alvast niet toe drijven:-)

Vandaag kwam ik echter wel tot de onthutsende vaststelling dat het al dan niet bestaan van uw virtuele identiteit op de social networkingsites - zoals dit vandaag toch wel enorm aantrekkelijk wordt geheten - eigenlijk een utopie is. Het is ongeveer twee weken dat ik niet meer besta in jullie meute, en ik werd niet eens gemist. Onwaarschijnlijk! Collega's, laat het ons voor de algemene orde mensen uit mijn dagelijkse omgeving in de echte wereld noemen, keken mij met een volstrekt verslagen blik aan toen ze het nieuws vernamen dat ik mijn profiel gewist, verwijderd, gedegradeerd tot onbestaande had!

De kans zit er dus in, om bepaalde geesten te verlichten en andere te voeden met onbenullige informatie zoals bovenvermeld, ik mij hier dus wat meer uitlaat.

In tussentijd wens ik het u, allerbest!

Het is me allemaal wat...

Facebook, Twitter, LinkedIn, Blogger, Picasa... Het is me allemaal wat! Ma bon, zoals ik in mijn omgeving toch dagelijks te horen krijg: ne mens moet mee met zijn tijd!

Om de één of andere bizarre reden, kom ik terug op dit zootje ongeregeld die blijkbaar een goed jaar geleden abrupt tot een einde is gekomen. Sta mij toe te zeggen dat ik niet meer goed weet waaruit die onuitputtelijke hoop gezever destijds is gevloeid. Maar er is altijd plaats voor meer, en gezien er hier destijds toch wel een aantal mensen op volstrekt onverklaarbare wijze zijn terecht gekomen, lijkt het mij wel de moeite om hier verder te brabbelen. Toch minstens voor een aantal zinnen die hun therapeutische waarde niet kunnen verloochenen.

Om even een round-up te geven van de stand van zaken: Smokey still isn't dry - but he was! At least for a few months! Een mens vind echter altijd een goede reden om weer te beginnen, zoveel is duidelijk... Hoewel reeds omgeven door verschillende gassen en stofdeeltjes zoals koolstofmonoxide, betonstof, houtzaagsel, asbest, CFK's - dames ge moet mij niet proberen wijs te maken dat ge diejen bazaar ni meer gebruikt, waarom zou er anders een gat bijgekomen zijn - en radioactieve isotopen overgevlogen uit een ver gematigd zeeklimaat, vond ondergetekende het toch de moeite om zich weer vol te laten lopen met daarnaast ook rook, acides, teer en nicotine.

Als we even de tijd nemen om deze opsomming te overlezen, wetende dat ik hier zeker nog één en ander aan mij laat voorbijgaan, zijn we - beste vrienden - reeds allen gedoemd om 6 meter lager te belanden, al is het maar alleen met wat we gezamenlijk over ons heen krijgen op een dagelijkse basis! Dit praat zeker niet goed dat sommigen onder ons, mezelf incluis, het dan nog eens nodig vinden om er nog een schepje bovenop te doen.

Ondertussen heb ik:

- boeken gelezen

- sport overwogen én volgehouden

- plakkers, kauwgom en muntjes binnengekapt in grote hoeveelheden

- raad gezocht bij geneesheren en kwakzalvers

- mezelf gewoon proberen te overtuigen

Deze laatste bleek effectief voor een beperkte periode. Maar zoals bepaalde mensen in matig interessante programma's op het commerciële net denken dat ze kunnen zingen, dacht ik dat nu en dan een rookstok tot mij nemen - op momenten dat de nood het hoogst was - mij niet zou aanzetten tot meer. Er is nog steeds het aspect van "peer pressure" en ik ben daar, toegegeven, toch onderhevig aan. Dit was dus de kapitale fout. Daarnaast waren er nog een aantal factoren, zoals een redelijk intense werkomgeving, die mij lieten geloven dat dit een gepaste manier was om 5 minuten aan de realiteit te ontsnappen.

Bullshit you would say, and you are probably right.

Het komt er dus op neer dat ik - op een vandaag niet nader te definiëren tijdsspanne - wel nog ééns, nog MAAR eens, zal proberen hoor, en ik hoop het lang genoeg vol te houden om u daar getuige van te maken.

U hoeft dit bij lange niet te lezen, maar als ik het gewoon kan schrijven, helpt het misschien al ergens onderweg.

Ondertussen wens ik u een volledig stof- en rookvrije tweedaagse!

D.

De Duif

Later vroeg ik mij af of hij één van die destiny-believers was. Iemand die denkt dat niets gebeurt zonder een reden. Uit de blik in zijn ogen kon ik alvast afleiden dat hij het gegeven niet bepaald prettig of geruststellend vond. Er stond angst af te lezen op zijn gelaat, de soort die je bij een man van zijn kaliber niet snel ziet. Ik wist dan ook meteen dat het menens was.

Het was een koude dinsdagmorgen en ik had in mijn gebruikelijke slaperigheid - ik ben immers een nachtmens - al een ronde afgelegd tot bij de computerboer waarna ik de horde waar ik overdag toe behoor, ging vergezellen. Eén ervan stormde naar beneden, ik zal hem voor de volledigheid maar T noemen, en zei me: "I think you've caught your first pigeon". Ik stormde samen met H naar boven, we wisten uiteraard meteen waarover hij het had.

De dag ervoor hadden TC, H en mezelf, een net gehangen om duiven "af te schrikken". TC was daarvoor bij de draadboer geweest en die had hem verzekerd dat dit net heel effectief was voor duiven. Nu denk ik dat de draadboer bedoelde: "om duiven te vangen".

Het arme dier zat er nog niet lang, maar dat had je uit haar gedrag niet kunnen afleiden. Als een bromvlieg die uit een klitterig spinnenweb probeert te ontsnappen, bewoog de duif zich dieper en dieper in het net waarin ze geklemd zat. En wij, the predator, kwamen alsmaar dichter.

Met een behendigheid van een student dierengeneeskunde die gebuisd uit zijn 3de bisjaar komt, probeerden T en mezelf het beestje te bevrijden. Maar het mocht niet baten, de schade was onherroepelijk. Na onderzoek door dokter R bleek dat haar linkervleugel quasi afgescheurd achterbleef met geen kans op een vlot vertrek.

Maatregelen waren eminent. De sadistische kant van onze horde opteerde dan ook voor een snel en pijnloos afhandelen van de zaak. Ik moet zeggen dat ik ze niet helemaal tegensprak. Met een room-champignonsausje en wat gebakken aardappeltjes kan dat inderdaad snel en pijnloos worden opgelost.

Maar goed, we kozen dus maar voor de humane oplossing. Het beestje werd achtergelaten bij vrijwilligers van een vogelopvangtehuis, 't is te zeggen, de vrijwilligers zélf hebben we niet gezien maar ons geweten is er ten stelligste van overtuigd dat "ons Wieske" in goeie handen is:)

En het nét? Wel dat hangt er nog. Maar met een ware Panamarenko ervoor. Volgens de ornithologische gemeenschap durven deze tweevoeters niet afvliegen op bewegende en glinsterende onderdelen. Mijn legale kopieën van Prince, The Stones, The Birds en ander groot talent moesten er dus aan geloven en hangen nu te glinsteren voor de deathtrap.

Zeg dan nog dat we geen dierenliefhebbers zijn...

Veel te lang geleden

Het lijkt erop dat bloggen dé manier is om in Google rankings te stijgen, en volgens diverse studies werkt het ook zeer therapeutisch. Niet dat ik therapie nodig heb, maar misschien is zoiets ook preventief te verkrijgen. Ik laat het u weten als ik mij ooit eens slechter voel, dan betekent het waarschijnlijk dat blogger faalde;)

Het is een hele tijd geleden dat ik hier nog mijn gedachten heb gedropt. Ik kan u verzekeren, op dagbasis zijn dit er heel wat. Ik ben de mening toegedaan dat weinig van dit alles écht bijdraagt tot een constructief verloop van mijn dag. Op de één of andere manier slaag ik er toch in om van alles de revue te laten passeren en dan nog niet eens ten alle tijden dingen die essentieel lijken. Het zal wel te maken hebben met het feit dat ik er meestal geen weg mee weet. Maar u, bent de oplossing, zo moet nog blijken althans.

Het roken? Goe bezig! Ik rook, en met mate. Grote mate. En de grootste catastrofe van dit alles, is dat ik meer en meer bij de groep 'the last of the Mohicans of smoking' begin te behoren. Iedereen slaagt er precies met gemak in om cum laude dit smerige, stinkende goedje aan de kant te leggen en het niet meer aan te raken! Wij, ignorants, geloven hier niet in. Wij hebben het nodig! Wa denken jullie wel;) Ons vader, 25 jaar verstokte roker geweest, heeft van die pillen gehaald. Pfeizer - of één van die andere drugdealers - heeft blijkbaar iets die "de verbindingen in de hersenen" doorsnijdt. Een kniptang in pilvorm dus. En hij is al sinds eind vorig jaar droog. Voor een galoises-zonder-filter-roker die boven het pakje per dag zat, chapeau!

Maar op een goede dag maak ik de overstap hoor, op een nader te bepalen datum zoals dat heet. En u zult de bepalingen via de gebruikelijke weg kunnen volgen.

Bon, ik denk dat 'k het hierbij laat voor vandaag. Menig atleet heeft zijn spieren al verrokken door te vroeg over grote hoogtes te gaan springen. Hoewel ik twijfel dat deze blog ooit hoge hoogtes bereikt (ge moet dat als westvlaming eens proberen uit te spreken), doen we morgen, of overmorgen, stille voort.

Prettige nachtrust of een leuke dag aan allen :)

't weekend is weer voorbij

Als een trouwe viervoeter met een volle blaas die u bij dageraad komt begroeten, sta ik ook weer voor de deur met een hoop overbodigheid die er toch weer uit moet. Lezen wie het wil.

Ik ben inmiddels weer een paar keer op het foute pad geraakt dus ik schiet u niet af als u al het vertrouwen in mij kwijtraakt maar we gaan er weer voor, een nieuwe werkweek, doch voor mij korter dan voor u, staat weer voor de deur en daar kan ik het volledig zonder rook stellen, of althans dat denk ik toch. We zijn inmiddels ongeveer een maand verder denk ik sinds de eerste post hier en krijg nog altijd veel reacties van mensen die mij volslagen gek verklaren na het lezen van al dit gezever. Wel, ik geef niet heel graag mensen gelijk maar bij deze: u zit er recht op. Bij een cirkel is het moeilijk om nen hoek af te hebben dus laat het mij anders stellen: ik rol stille voort.

Als een workaholic zoals ondergetekende verplicht 4 dagen wordt thuis gezet, krijgen de zaken plots een heel ander perspectief. Het besef groeit op zo'n momenten dat tijd een rekbaar begrip is en wanneer het uitgerokken wordt door derden, begin je te beseffen dat werk is zoals water in ne verstopte lavabo: het loopt niet weg. Ik heb dus de voorbije 4 dagen gewijd aan de mensen rondom mij, mezelf, het uitmesten van mijn stal en het verder bouwen aan mijn bierbuikske. Al moet ik zeggen dat ik dit niet onaardig heb gecompenseerd met het in looppas verzetten van enkele kilometers met stijve spieren tot gevolg. 11 november, D-day for the non-sportive amongst us, komt met rasse schreden dichterbij en we zullen er toch moeten staan. Ik twijfel nog altijd heel sterk aan mijn fysiologische eigenschappen dus ik denk dat de kans niet gering is dat ik afga maar ik koester de hoop dat er nog mensen met de lenigheid van een baksteen meedoen waardoor ik niet als laatste moet finishen. U weze bij deze uitgenodigd. Pas op, voel u vooral niet geviseerd, ik weet dat je een sportieve mens bent, maar toch, het kan beter hé:o)

De perspectieven voor de rest van de week zijn wederom redelijk rustig. Er is een schrijnend gebrek aan goed nieuws in België of wel gebrek aan budget bij onze tv-zenders. Persoonlijk gok ik op optie 2 of een cocktail van beiden. Hoe het ook zij, we zitten redelijk vaak stil en dat bevalt me niet. Ik ben graag een bezige bij, ik zit liever op e baan dan achter een computerscherm - ik weet het, dat verbaast u... Wie dus iets interessant heeft om op tv te brengen of wie pyromane, destructieve, terroristische of andere interessante neigingen heeft, laat u volledig gaan, ik garandeer u, 't is goed voor uw hart en mijn portemonnee - winwin situatie zowaar! Opbrengst: een plaatsje in een franstalig journaal, goed voor uw internationale bekendheid dus, én een plaatsje in deze blog al dan niet anoniem.  Toegegeven, dit laatste argument zal de meesten wel koud laten maar toch.

Wees gegroet,

Moi

Dixi raakt het Noorden kwijt...

Beste lezend en schrijvend publiek,

Tot mijn grote spijt moet ik u grif toegeven dat het inderdaad al weer even geleden dat ik u mijn diepste zielenspinsels heb verteld. Uw trouwe narator heeft het echter weer druk gehad met druk wezen. Een Europees topje verder, een paar livekes voor verschillende mensen verder en vooral  het besef dat de dagen alsmaar korter worden, drijven mij ertoe om toch even iets neer te pennen in dit stukje nutteloosheid die blijkbaar toch nog steeds gelezen wordt, wat mij uiteraard kan plezieren.

Gisteren is het gebeurd, de vrees van elke SNG-er. Ik werd met lichte drang door RTL gevraagd om even over en 't weer naar Parijs te rijden en gezien het al even geleden was, ging ik daar maar wat graag op in, ironie inclusief. Voor eens in mijn leven, u zult het met moeite kunnen geloven, was ik eens overal op tijd. Tegen half zeven in Brussel, ons Jenny opgepikt en dan richting Parijs gebold. Geen of verwaarloosbaar verkeer, geen foutjes in de richting die ik nam, alles top!

U kunt het echter al raden, het lot heeft uw trouwe verteller getroffen als een bliksemschicht bij heldere hemel. Toen de dieseltank van ons teergeliefde Jenny een kritisch punt begon te bereiken, dacht ik, we gaan eve lekker tanke joh. En toen gebeurde het tragisch incident die de rest van mijn dag zou gaan bepalen. Het is het soort incidenten waar je nadien aan denkt in de zin van "Had ik, dan zou ik...." maar gedane zaken nemen geen keer. Het is als een sigaret aansteken in een tankstation en u afvragen wat die benzinegeur toch is? Ik klikte even de gps af om binnen te gaan betalen. Toen ik terug kwam, en het onding terug op zijn sokkeltje zette, gaf hij mij de bijzonder onwelkome boodschap dat hij de kaarten niet kon ontgrendelen!!!! Ondergetekende, die natuurlijk een blindelings vertrouwen heeft in de technologische vooruitgang die ons allemaal ten beste komt, had natuurlijk niet de moeite gedaan om kaarten mee te nemen of een roadmap uit te printen. Ik was er dus, zoals men dat heet, aan voor de moeite. Mijn Parijstripje zou dus volledig met de natte vinger moeten gebeuren. West-Vlaming zijnde, nog steeds bezig met het ontdekken van ons Belgenland, weet ik al even veel van Parijs als een Parisien van Ieper. Er even van uitgaande dat de standard issue Fransman in Ieper enkel Bellewaerde vindt, vind ik in Parijs enkel de Eifeltoren. Ik was niet zo ver van mijn bestemming, maar dat wist ik uiteraard niet.  Na een dik halfuur rondbollen op de schamele instructies van voetgangers, had ik er genoeg van. Ik zocht mij een taxichauffeur, en vroeg hem mij te leiden. Na enige twijfel in zijn ogen, zei hij "allez, c'est parce que vous êtes Belge..." Ik dénk dat Belg zijn tegenwoordig geen compliment meer mag genoemd worden. Volgens mij denkt men in het buitenland dat wij een stelletje uit de kluiten gewassen retards zijn die niets anders doen dan lijnen door Brussel trekken en banken sponsoren. De vraag is natuurlijk of ze gelijk hebben dan niet:o)))

Maar goed, de man deed zijn best om mij erdoor te loodsen. At first, volgden we de wegen voor het gewone verkeer, ttz de linkse vakken maar toen duidelijk werd dat de man het op zijn heupen kreeg, of liever zijn ambreageknie, koos hij toch het bus/taxi vak en ik erachter, what else? U kunt zich niet voorstellen wat een aangenaam gevoel het is om met de behendigheid van een olietanker aan een snelheid van 60 per uur achter 't gat van een taxi Parijs door te crossen. Zalig gevoel maar o zo stresserend! But end well, all well, right? 's Avonds uiteindelijk na toch nog wat verkeerd rijden ook nog terug geraakt. Maar ik moet zeggen dat ik gedurende de dag toch wel een lichte zweetgeur heb ontwikkeld:o) 

Wat u zich natuurlijk allemaal afvraagt, rookt ikke nog? Wel... Ja en nee. Hoewel de drang om iets anders te beweren altijd groot is, ik geef niet graag toe, eerlijk duurt het langst nietwaar? Het ziet er naar uit dat ik eigenlijk weinig moeite heb met niet te roken, als ik geen rokers zie. Ik ben inmiddels toch ook al weer 2 dagen aan 't werk zonder al te veel rokers tegen de long te lopen. Maar maandagavond zowaar, toch eventjes een zwak moment gekend. T en ik, gingen in Leuven op vriendenbezoek bij een oude bekende, een goeie vriend, een ex-buurman, de Lavreysen genaamd, which was supercool! We moeten da meer doen, maar daar ben ik toch even gezwicht onder het juk van de sigaret, en meermaals, moet ik u eerlijkheidshalve toch toegeven. Ik weet het, ik stel u teleur... But it ain't easy... I'll get there, I think.... I should, right?:)

Dixi sport!

Beste vrienden, sympathisanten, leden van de Headline sportclub en anderen niet nader vernoemd doch waardelijk geapreciëerd,

Another day at the office, nothing out of the usual... Of niet, het leek toch pretty straightforward. Het valt mij op dat alles tegenwoordig wat meer rock 'n roll is, en dat bevalt me wel, op een schaal van 12 uur, toch minstens 7, more than the average so it seems. Ik ben eventjes gaan werken voor TVE, de Spaanse nationale televisie. Die voetballers trekken volk joh! Niet normaal:) Maar wel sympathieke mensen die Spanjaarden. Ik snap er geen jota van, zij mij ook niet, maar toch slagen we er in iets te produceren wat wel iets weg heeft van beeld en geluid. Best wel leuk dus. Antwerpen gaat toch niet meteen "'t stad van m'n hart" worden... Locatiebezoekje gedaan midden centrum en ofwel hebben ze daar een gloeiende hekel aan satellieten, ofwel omgekeerd (ik denk eerder optie 2) maar het is daar elke keer een regelrechte ramp om die luttele 38000km af te leggen zonder obstakels. Na het spotten van enkele zichtbare vogels, zijn we toch tot een consensus gekomen, zoals dat in politieke termen heet. Donderdag gaan we proberen deze begroting tot uitvoering te brengen. We houden u uiteraard op de hoogte. 

Erna kwam het piece de la resistance, the highlight of my day. Nuja, die dag is nog niet om dus alles is nog mogelijk!! Ik schat echter de kans niet hoog in dat de zaken hier zometeen een fantastisch orgelpunt bereiken dus laat ons tot nader order, ervan uitgaan dat wat ik net heb gedaan, best wel het leukste van de dag was. Samen met 2 van mijn teerbeminde collegaatjes, D & N, ben ik in 't Jubelpark het op een loopje gaan zetten. Wij, Headline, willen namelijk op 11/11 deelnemen aan de "journalistenloop". Ik denk dat dit gebeuren best kan worden omschreven als een zootje ongeregeld, samengesteld uit gestresste journalisten, verwerkte productionelen  en fysiek uitgemergelde techniekers die hun best doen om de kaap van de 5km in 1 stuk te halen. Het kan echter ook dat dit enkel een zelfprojectie is, en dat de anderen daar met een geweldige fysieke conditie aan de meet zullen komen. In that case, we are most probably fucked. Maar, deelnemen schijnt belangrijker te zijn dan winnen dus we gaaaan ervoor! Het was best wel amusant en ik moet zeggen dat ik best wel veel energie heb voor een dinsdagavond omstreeks 22uur. So it was kinda nice!

Verder, C, mijn polyvalentie wordt uiteraard tot een minimum beperkt, u weet, SNG'ers zijn zoals elektronen, wij streven naar minimaal energieverlies. Maar, ik blijf graag bezig, dus bel gerust als je eens een cableguy nodig hebt:P We kunnen ook altijd eens een pint gaan drinken, dat lijkt mij eigenlijk ook een best wel aangename bezigheid. 

En A, we kunnen altijd samen gaan bloggen, ik amuseer mij wel en blijkbaar wordt deze zever ook nog gelezen:P 

Als afsluiter, wil ik graag nog even melden dat de reden waarom deze blog is aangemaakt, nog steeds staande blijft. Ik rook nog altijd niet, ttz een absoluut minimum. Ik rook mee met rokers die dicht in mijn omgeving komen maar ik koop tot op heden nog steeds geen sigaretten en kan diegenen die ik op een dag rook met één of géén handen tellen. Ik sus mezelf dus graag met te zeggen dat ik goed bezig ben. Of dit effectief ook zo is, zal later nog moeten blijken. Maar we blijven ervoor gaan, nietwaar?

Tot spoedig weerziens!

Ikke

Dixi Leert monteren....

Beste lezer,

Hier ben ik weer:o) Een nieuwe week heeft zich aangeboden. We hebben weer de werksleur aangevat en het valt mij niet mee. Het was wederom een helse nacht. Ik merk wel dat ik door het gebrek aan nicotine veel onrustiger slaap. Het houdt mij makkelijk wakker.... Iemand op het appartement leeft al in wintersfeer en zet zijn/haar verwarming lekker hoog. Bij mij was 't omstreeks middernacht ongevaar 25°C op de slaapkamer waardoor ik genoodzaakt was om met open raam te slapen. Stel u voor, in de zomer heb ik dat mss. 3 keer kunnen doen en nu ben ik ertoe genoodzaakt.... Uw trouwe verteller is dus deze ochtend wakker geworden met de onthutsende ontdekking dat ik maar 3-4 uur heb geslapen. U kunt het zich voorstellen, ik loop nog onaangenamer dan ik voorheen al was. Zij die mij vandaag ontwijken hebben overschot van gelijk. Zij die met mij moeten werken hebben dikke pech. Maar niet getreurd. Werken is een term die mij vandaag niet betaamt. Normaal gezien was ik geboekt voor de Spaanse televisie. De Spanjaarden komen in België spelen woensdag en iedereen zal het geweten hebben. Wij gaan dit live verslaan woensdag en morgen en overmorgen gaan we de Spaanse ploeg op het hotel gaan volgen. Normaal was dit vandaag ook de bedoeling maar zoals het vaak gaat in televisieland, is er altijd een budgetaire issue. Ondergetekende werd dus, tot jolijt van zijn eigen hersenmassa, vandaag gespaard. Ik had gerekend op een chill dagje and so it went:o) Het duurde echter maar een fractie van een seconde of mijn gewiekste werkgever vond een gepaste opvulling voor mijn plots vrijgekomen tijd. Uiteraard kan men hem dit niet kwalijk nemen. Het is immers ideaal om iemand wat te laten multitasken. Ik had het moeten zien  aankomen. Ik kreeg de algemene uitleg van het Avid montagesysteem en hoe men beelden moet inladen van het machien tot op de harde schijf van de computer. Dit was compleet overbodige informatie, ik hoefde dit niet te weten. Maar ik volgde, brave mens als ik ben. Voor ik het wist zat ik zelf voor het toetsenbord en was ik aan 't monteren... Of liever, een poging aan 't ondernemen tot....

Lijkt mij wel leuk, voor als 't slecht weer is in de winter. Hier hebben we koffie en chaufage. Ik vrees toch echter dat ik, indien de kunst van het beeldjesknippen mij meester wordt gemaakt, ik het vooral in mijn camionneke ga toepassen. 

Ik ga het deze keer kort houden, maar ben er binnenkort weer, voor meer van dit ondertussen alledaags gezever.

Groetjes,

Ikke

In zesde versnelling gaat alles beter...

Ik weet het, u bent diep bedroefd. Ik heb jullie laten wachten en dat dan ook mogen horen. Het doet mij zeker plezier te weten dat er een paar mensen zijn die dit lezen. Ofwel hebben jullie dus vrije tijd te veel ofwel zoeken jullie roddels. Ik zal geven wat u wilt, wees gerust! Uw trouwe dienaar heeft het nogal druk gehad de laatste dagen, met van alles en nog wat. Maak je echter geen zorgen, niets van levensbelang.

Maar nu even serieus... of niet?

Het was een turbulente week. Veel te lange dagen en veel te korte nachten. Story of my lifetime... Nu moet ik wel zeggen dat ik, de occasionele zonde niet meegerekend, mij redelijk rookloos heb gedragen. Met het nodige afzien, wel is waar. Het probleem is dat je momenten kent waar je in een soort van roes zit. Je zou denken dat dat juist hetgene is wat "the drogue" je brengt, maar het gebrek aan, heeft eigenlijk hetzelfde effect. Perfect toch? Neen! Je lichaam begint op een onaangename manier adrenaline te produceren terwijl de rest van je lijf nog even lui is of voorheen. Geen aangename combinatie! De hersenen denken vanalles te moeten gaan doen en zijn kei enthousiast terwijl het lijf zegt: "screw you, ik blijf lekker zitten". Tel daar nog eens bij dat ik NOG minder geconcentreerd rondloop en u wilt al niet meer weten hoe je mij binnen 2 weken gaat terugvinden. 

Maar goed, dat gaat over, zeggen ze, de menschn....

Wat mij vooral is bijgebleven in de voorbije dagen is het interieur van mijn autootje. Ttz, ik heb veel kilometers afgelegd, aan een nét iets te slakkerig tempo. Brussel zit vol. We moeten dringend een paar dingen verhuizen. Maar misschien lost het zichzelf op. Met al die banken die overkop gaan hebben we binnenkort leegstaande gebouwen én minder pendelaars. In die leegstaande gebouwen kunnen we dan weer mensen onderbrengen aan sociale huurtarieven waardoor een deel van de pendelaars gewoon in Brussel kan blijven! En ik? Kan doorrijden 's morgens en 's avonds.En de mensen die hun aandelen kwijt zijn geven we... staatsbons! Dan kunnen we zeggen dat het geld in de staatskas gevuld is met... papier! Den Yves is iets te druk bezig denk ik, maar als hij zijn begroting heeft gemaakt en zijn put heeft opgemeten voor de architecten, zal 'k hem er zeker eens over aanspreken...

Dinsdag ook den Didier ontmoet in luxemburg. Flamboyante man! En spreekt toch 2 woorden Nederlands waarin hij mij ook, trots als een gieter aansprak. Nu heb ik daarover zitten nadenken. Ofwel wil hij dringend populariteit ronselen bij de Vlamingen ofwel ben ik in 't Frans ook niet te verstaan en wil hij het maar in 't Nederlands proberen. Hoe het ook zij, het was mij een waar genoegen Didier! Ge moogt blijven, aan uwe kant van de streep, wel te verstaan...

En dan zijn er nog de Koerden. Ook een constante rode draad in mijn week. Jawel, de Koerdische gemeenschap in Europa heeft zijn eigen tv-zender. "ROJ-tv" , now available on an Astra satellite near you... Maar moeilijke mensen om mee te werken. Die begrijpen mij nog minder en euhm, zijn héél karig met informatie. Voor wie de vaudeville eens wil zien, morgen zijn we, vanaf 9u 's morgens, als de Goden ons goed gezind zijn, ergens te vinden in het Jubelpark. Waar? weet ik niet... en wat we er gaan doen? Weet ik ook niet. Maar 't wordt leuk! Zoveel is zeker.

Volgende week staat er ook héél veel op 't programma, dus ik weet niet of ik u dagelijks zal kunnen vervoegen. Maar ik doe mijn best, want ik vind het echt leuk om de freaky gedachten die zich in mijn hoofd vormen, ook effectief neer te kladderen. Je moet wel weten, you are on a need to know basis and some things, trust me, you don't need - or rather want - to know.

Ik wens elkeen alvast een schitterend weekend toe!

Groetjes,

Dietrich

Brussel was ooit nog een....

Maja... Wanneer? 

Zeergewaardeerde lezer,

Het verbaast, en verblijdt, mij te merken dat toch wel enkelen onder jullie: vrienden, kennissen, collega's, sympathisanten, gepensioneerden en bevolkingsgroepen hier niet vernoemd, toch de tijd nemen om mijn dagelijkse kijk op mijn biotoop te lezen. De onderhandelingen voor de hardcover zijn bezig;)

Uw narator heeft er echter geen goeie dag opzitten maar ik zal proberen het allemaal zo rooskleurig mogelijk voor te stellen, we willen immers dat u met een goed gevoel slapen gaat!

Het goeie nieuws is: ik heb vandaag geen sigaret aangeraakt!

Wat is het toch met Brussel op een stakingsdag? Is die stad dan zo geweldig dat we er persé allemaal toch moeten zijn? Het antwoord is klaarblijkelijk: ja! 

Om 6u30 vertrokken in het pittoreske Gent. De man van de groentewinkel begroet mij, hij is licht verbaasd mij zo vroeg al tegen het lijf te lopen. De bakkersvrouw kuist haar vloer en mijn auto is beregend en doempt aan van 't moment dat ik mijn nog slapende lijf erin hijs. Maar ik ga al die heisa te snel af zijn, jazeker, ik ben voor de spits in Brussel en ga met Hendrik op 't dak spelen. Neen... Ik heb het plezier om elk pittig detail van de E40 te kunnen uitzoeken. Het kleinste bloemetje op de middenberm, ik heb het gezien! Het gevoel van verbondenheid is erg groot. De ogen in de spiegel voor je en de gezichten in je eigen spiegel spreken boekdelen. We hebben hier allemaal geen zin in. But shit does happen, even if it stinks...

9u45: ik kom aan in Brussel. D, een andere D dan eerder vernoemd, is overjoyed. He missed the rush and met a cool person. Zijn geluk trekt mij mee omhoog. Zijn uitbundigheid kan ook mij de miserie van de rit doen vergeten. Nice! 

De dag staat verder in het teken van het nieuws van de laatste weken. Fortis and Dexia taking hits. Hoe lang dit nog duren zal weet niemand, we weten enkel dat het gras hopelijk groener is aan de overkant. Ik ben echter op dit moment zeer gelukkig geen eigenaar te zijn van grote hoeveelheden Euros en ik dan ook niet moet zoeken waar ik ze zetten zal en hoeveel procent ik kan winnen of verliezen. Voor de dames die mij gescout hadden als rijke vent, best ergens anders te rade gaan. Ge kunt nooit weten, ik ben uiteraard nog steeds vragende partij voor de grote pot van Euromilions. 

Ik maak mij vandaag de bedenking hoe leuk SNG'en eigenlijk wel is. Ik heb best wel vaak de tijd om met leuke mensen te praten en ik kom ook heel wat verschillende mensen tegen. Heel blij was ik P tegen te komen op Headline, one of the old Microcam bastards which I haven't seen for a long, long time. It was kinda fun.

Inmiddels tot rust gekomen na een lange, redelijk vermoeiende dag hoop ik wat beter te kunnen slapen vandaag. Eén van de moeilijkste dingen aan deze toch is de wetenschap dat de nicotine vervangen wordt door adrenaline en dat het er de eerste dagen niet op zal verbeteren. Maar ik heb er zelf voor gekozen:)

Inspiratie heb ik vandaag niet zoveel, het blijkt toch een hele opgave te zijn dagelijks met iets remotely interesting over de brug te komen. Wat ik ook schrijf, 't doet me wel deugd maar 't is wel cool als ook iemand het leest:)

Wie ideetjes heeft laat ze maar na:)

Groetjes,

Io

Slapeloze nachten...

Tot spijt van wie het benijdt, en dat zal dan vooral ondergetekende zijn, was het niet de schone deerne met de glanzende oogjes en de mooie glimlach die mij wakker hield. Het was eerder een cocktail van een Belgisch weertje met een vleugje nicotinegebrek, al moet ik zeggen dat die laatste eigenlijk niet zo prominent aanwezig was. Ik was gewoon wakker. Alles wat ook maar iets weg had van deur of raam kletterde mee, mijn met de grootste precisie afgerichte schotel, gemonteerd op een stofzuigerbuis en vast gespannen met sangels, wijst ondertussen ook naar alles behalve een satelliet. Maar dat deert mij momenteel niet, er is immers toch niets op te zien... 

Ik had dus tijd om na te denken over de meest prangende onderwerpen in mijn leven, doch zijn die ofwel voor u waarschijnlijk niet interessant en indien ze dat wél zijn,  net iets te persoonlijk om ze met u te delen. Alles heeft zijn limieten, ook deze blog:o)

Uiteindelijk mijn verdoofde lijf uit bed gesleept richting senseo, de enige koffiezet die zich nog met mij wil inlaten en een bakje troost gezet. Vandaag een goed gevuld programma, netwerken! Open bedrijven dag. Onzen Dimitri, mijn waarde SNG'ende collega had het fantastische idee Newtec en Alfacam te bezoeken. Respectievelijk een leverancier en een concurrent.

Om de teamgeest te versterken, namen we ook onze nieuwste telg in de familie mee, ik zal hem maar refereren als T. 

Allemaal zeer gezellig, als men natuurlijk de domper op de feestvreugde even vergeet. Ik heb de hekel aan al dat water! Soms vraag ik mij echt af waar ze het blijven uithalen!!! Ik ben ervan overtuigd dat de meteorologisch geschoolden onder u het mij haarfijn kunnen uitleggen, doch laat het maar, ik snap het al half en half. 

Lekker gegeten, het zal sommigen onder u verblijden maar Antwerpen heeft een punt bijgekregen in de rangschikking. En voor wie er aan twijfelt, ik heb het zo niet voor "'t stad" maar goed, people change, right? Goed steakske, één van de besten dat ik in lange tijd heb mogen smaken, toeristisch rondritje in een deeltje van de stad en hup weer door... 

Kortom, 't was wel de moeite. 

Nu heeft één of andere kwiet het bij mijn internet provider het voor mekaar gekregen een paar lijnen te onderbreken waardoor ik aangewezen ben op een verbinding via proximus (dankuwel baas) en zoals u weet ben ik woonachtig op facebook en andere internautische planeten dus het valt niet mee. Maar geen nood, ik hou mij wel bezig. Met het schrijven van nutteloze teksten bijvoorbeeld, 'k amuseer mij er wel mee:)

Morgen komt nog een nieuwe Tempting episode. Ik ga proberen om 8 uur in Brussel te raken waarna ik op the Headline roof nog wat van die reflecterende vlakjes ga bijplaatsen en aansluiten. En als ne mens nat en miserabel is, wat wil hij dan? Juist! Irish coffee of een sigaret. Voor de ene is het te vroeg, voor de andere is het te laat:) Maar ik hou u op de hoogte, zoals beloofd!

Gisteren en vandaag ben ik echter volledig zondevrij! We komen er nog.... Ik blijf uiteraard nog even schrijven, geen nood, u weet nog wat gedaan om de verveling tegen te gaan:o)

A domani,

Ge kunt het u zo gek ni voorstellen....

Temptation Island was... Leuk, maar zoals dat gaat met dat soort fenomenen in de samenleving, tempting... De dreamdate met K, D, E, S en D was heel leuk maar toen D afviel, en ik met 4 bevallige babes overbleef, werd de temptation natuurijk zwaarder. Nu moest 't net weer lukken dat 3 van die babes verstokte gebruikers zijn van "the drogue" en ik, labiel als ik ben, zeer hard in verleiding werd gebracht. 

Toen zaterdag het stillaan van vrijdag haalde en de klok schoorvoetend haar eerste stappen in de nieuwe ochtend zette, kraakte er iets in mij en ben ik, ik weet het - u bent diep teleurgesteld, eventjes gekraakt. 2 keer dan nog! 

Maar Rome is niet in één dag gebouwd, en om mij om te bouwen hebben ze misschien wel nog wat meer tijd nodig maar ik doe wat van mij verwacht wordt, het kan misschien eventjes duren:o)

Vandaag gaat het echter weer goed met mij. Geen verleiding hier. Enkel liters koffie, een hoopje werk die liggend wacht op een gestructureerde aanpak, en het begin van een opruimactie die zich voorlopig beperkt tot de keuken, waar een lege plaats is waar de microwave ooit stond.

Gisteren de koe bij de horens gevat en mijn zinnen op Vandenborre gezet (U weet wel:

tvvideohifelectromultimediaenanderpruldieveelteveelgeldkostengeenjaarmeegaat - u heeft goed gekozen!) 

Eerste halte: de strijkijzerrayon: Nu moet ik zeggen, man zijnde met een beperkte kennis van de nieuwe ontwikkelingen op anti-kreukgebied: There a whole lot of that around! Ik schuim dus voornamelijk de prijskaartjes af en let een beetje op de vorm en de kleur van het strijkijzer. Het moet toch iets cool hebben, we don't want a pink flamingo in our house now do we? Ik val uiteindelijk op een strakke Phillips. Zwart, rechthoekig, gerieflijk! Voor de democratische prijs van 45 euro, kunde ni voor sukkelen, right? 

Maar DAN!!!!!!! Het vriendelijke mevrouwtje, die duidelijk de make-upafdeling van de supermarkt heel hartelijk sponsort - en ik ben ervan overtuigd dat het beter zou zijn als ze dat niét deed - vraagt mij "ein ze joen e bitje uutleg gegeeevn over de striekiezers?" En ik antwoord, naief als ik ben, "neen".

Fout, never go there!!!!! 30 minutes of extensive explications about the latest technological innovations in the handling of your fresh washed clothes. Ik eindig uiteindelijk met een lelijke groene spitse doos van BrAuN of whatever it's called, maaar meer gaatjes, meer kracht, meer verbruik, en 20 euro duurder: Kortom, what else can you ever hope for? U zult best wel begrijpen dat ik dan ook de microgolf uitgesteld heb tot nader order. Ik wil immers niet té veel geld uitgeven...

Maar goed, straks ga ik mij het ding meester maken. Eerst RTFM'en, want het heeft meer knopjes dan het vorige, wat ook de gezegende leeftijd van ong. 10 jaar had bereikt, en dan ga ik het eens aan een uitgebreide "strijken voor dummies"-test onderwerpen. Men zegge het voort, een recensie kan op aanvraag bezorgd worden aan wie het wil!

Hasta luego,

ikke:)

Dag 3, allez... Ongeveer

Ik heb al betere dagen gekend, zoveel is zeker. Maar ook al slechtere, nu ik erover nadenk. Mijn lijf en mijn hersenen lopen vandaag ontkoppeld van elkaar rond. Waar mijn bovenkant dwaalt, God mag het weten, maar hier issem zeker ni! Ik wil vooral slapen... Of op een eiland ongemeen oninteressante lectuur verorberen. Niets nuttigs doen en rondlummelen lijkt mij bij nader inzien ook wel wat, het is dan ook geen weer om uw hond door te jagen, en aan honden geen gebrek hier. 

Gisteren de laatste dag Namen gehad! Hoewel 2 uur per dag werken eigenlijk wel te pruimen valt, in vergelijking tot vele andere dagen, heb ik het toch net een beetje gehad. Vriendelijke mensen allemaal maar toch een beetje raar. Ik was de vreemde eend in de bijt, de Leeuw in het centrum van Haantjesland. De grote tent, "le bar du fiff" gevuld met asbakken en verstokte rokers, was dan ook Temptation Island (of deathrow, depends on the POV). En eenmalig gekraakt heb ik dan ook, toen het mij duidelijk werd op welk slakkentempo het kan gaan, als men het echt wil. Ik kon niet weg, en greep toen maar naar een uitweg. Maar 't smaakte mij eigenlijk niet. En heb het voorlopig nog niet herhaald. Het gaat dus best met mij, I don't need them... right now... I think....  Het ding is niet te denken, denk ik. En mijn hersenen zijn vandaag op vervroegd pensioen dus is all goooood! Kwestie dat je 't zelf gelooft hé?

Ma we waren dus bij het fiff, right? tegen 19u konden we daar eindelijk weg, en home it went.. Valt nog mee hé? Oh en thx Inge, you were great! I owe you:)

Dan terug naar vandaag... Ze had het mij best wel mogen zeggen, dat ze teveel moest werken... Na amper 1,5 jaar dienst, weigert mijn microgolfoven ook maar nog iets te doen, behalve nr plastic stinken! Vorige week vond mijn strijkijzer het ook al welletjes en mijn koffiezet, die heeft het ook gehad. Ik begin te vermoeden dat er kwaad opzet in 't spel is zeergewaardeerde lezer, somebody is messing with my electricity! Als 'k dien vastkrijg, zal 't geweten hebben!

Straks dus es kijken of ik bij Krefel een packaging deal kan loskrijgen... Want 'k zou toch es moeten strijken met een zatteke koffie erbij en een pannekoekske...

Straks nogmaals naar Temptation Island met mijn zeer gewaardeerde collegaatjes. Kijk er al naar uit.

Tot morgen, met hopelijk iets interessanter om te vertellen... Ma ik heb er alvast wederom van genoten een blaadje vol te zeveren. Of u het al dan niet leest, zal mij eigenlijk een worst wezen:) Doch bedankt aan wie het wel doet;)

Dag 1... Allez, bijna

Het is weer eens zover... En ik zou kunnen zeggen: "dit keer meen ik het echt". Maar de vorige keren ook, so why bother. Sommigen onder jullie weten ondertussen dat ik mijn nicotinegebruik inmiddels drastisch naar beneden heb gebracht. Wel, speaking from today, gaan we proberen dat helemaal een halt toe te roepen. Ik ga dus in vereffening, drugwise, ofcourse.

Wat volgt is simpel: Irritatie van de medemens, waanvoorstellingen (nog meer dan anders), een verbeterde reukzin - wat jullie allemaal hebben verzwegen, dankjewel, ga ik wederom zelf beginnen merken: ik stink naar sigaretten! en 9/10 ga ik mijn bierbuik uitbreiden, de bouwvergunning IS aangevraagd.

Ik vind het dan ook niet meer dan normaal dat wie dat wil, het live kan volgen. Privacy is een onbestaand gegeven, dus gooi ik mijn gedachten hier. Of het nu gelezen wordt of niet, ik hoorde van nen Portugees dat schrijven wat je voelt als je zin hebt in een sigaret écht helpt. Dus ik doe 't eigenlijk voor mij, read with me, if you must.

En als ik er in slaag, hoef ik dit maar naar den drukker te brengen, en 'k heb nen bestseller, right?

De voorbereidingen zijn getroffen: ik heb mij volgepropt met nicotine en teer tot de walging nabij was, I've got rid of the accessoires and now only time can tear my down, hopefully to build me up afterwards.

Voorlopig laat ik u, inmiddels verveelde lezer, en ik ben er morgen weer.

Groetjes,

Dietrich

P.s.: Begin ik u binnen, pakweg 3 weken mateloos te ergeren, laat dit dan ook als een waarschuwing gelden. It only goes downhill from here...