De Duif

Later vroeg ik mij af of hij één van die destiny-believers was. Iemand die denkt dat niets gebeurt zonder een reden. Uit de blik in zijn ogen kon ik alvast afleiden dat hij het gegeven niet bepaald prettig of geruststellend vond. Er stond angst af te lezen op zijn gelaat, de soort die je bij een man van zijn kaliber niet snel ziet. Ik wist dan ook meteen dat het menens was.

Het was een koude dinsdagmorgen en ik had in mijn gebruikelijke slaperigheid - ik ben immers een nachtmens - al een ronde afgelegd tot bij de computerboer waarna ik de horde waar ik overdag toe behoor, ging vergezellen. Eén ervan stormde naar beneden, ik zal hem voor de volledigheid maar T noemen, en zei me: "I think you've caught your first pigeon". Ik stormde samen met H naar boven, we wisten uiteraard meteen waarover hij het had.

De dag ervoor hadden TC, H en mezelf, een net gehangen om duiven "af te schrikken". TC was daarvoor bij de draadboer geweest en die had hem verzekerd dat dit net heel effectief was voor duiven. Nu denk ik dat de draadboer bedoelde: "om duiven te vangen".

Het arme dier zat er nog niet lang, maar dat had je uit haar gedrag niet kunnen afleiden. Als een bromvlieg die uit een klitterig spinnenweb probeert te ontsnappen, bewoog de duif zich dieper en dieper in het net waarin ze geklemd zat. En wij, the predator, kwamen alsmaar dichter.

Met een behendigheid van een student dierengeneeskunde die gebuisd uit zijn 3de bisjaar komt, probeerden T en mezelf het beestje te bevrijden. Maar het mocht niet baten, de schade was onherroepelijk. Na onderzoek door dokter R bleek dat haar linkervleugel quasi afgescheurd achterbleef met geen kans op een vlot vertrek.

Maatregelen waren eminent. De sadistische kant van onze horde opteerde dan ook voor een snel en pijnloos afhandelen van de zaak. Ik moet zeggen dat ik ze niet helemaal tegensprak. Met een room-champignonsausje en wat gebakken aardappeltjes kan dat inderdaad snel en pijnloos worden opgelost.

Maar goed, we kozen dus maar voor de humane oplossing. Het beestje werd achtergelaten bij vrijwilligers van een vogelopvangtehuis, 't is te zeggen, de vrijwilligers zélf hebben we niet gezien maar ons geweten is er ten stelligste van overtuigd dat "ons Wieske" in goeie handen is:)

En het nét? Wel dat hangt er nog. Maar met een ware Panamarenko ervoor. Volgens de ornithologische gemeenschap durven deze tweevoeters niet afvliegen op bewegende en glinsterende onderdelen. Mijn legale kopieën van Prince, The Stones, The Birds en ander groot talent moesten er dus aan geloven en hangen nu te glinsteren voor de deathtrap.

Zeg dan nog dat we geen dierenliefhebbers zijn...

Veel te lang geleden

Het lijkt erop dat bloggen dé manier is om in Google rankings te stijgen, en volgens diverse studies werkt het ook zeer therapeutisch. Niet dat ik therapie nodig heb, maar misschien is zoiets ook preventief te verkrijgen. Ik laat het u weten als ik mij ooit eens slechter voel, dan betekent het waarschijnlijk dat blogger faalde;)

Het is een hele tijd geleden dat ik hier nog mijn gedachten heb gedropt. Ik kan u verzekeren, op dagbasis zijn dit er heel wat. Ik ben de mening toegedaan dat weinig van dit alles écht bijdraagt tot een constructief verloop van mijn dag. Op de één of andere manier slaag ik er toch in om van alles de revue te laten passeren en dan nog niet eens ten alle tijden dingen die essentieel lijken. Het zal wel te maken hebben met het feit dat ik er meestal geen weg mee weet. Maar u, bent de oplossing, zo moet nog blijken althans.

Het roken? Goe bezig! Ik rook, en met mate. Grote mate. En de grootste catastrofe van dit alles, is dat ik meer en meer bij de groep 'the last of the Mohicans of smoking' begin te behoren. Iedereen slaagt er precies met gemak in om cum laude dit smerige, stinkende goedje aan de kant te leggen en het niet meer aan te raken! Wij, ignorants, geloven hier niet in. Wij hebben het nodig! Wa denken jullie wel;) Ons vader, 25 jaar verstokte roker geweest, heeft van die pillen gehaald. Pfeizer - of één van die andere drugdealers - heeft blijkbaar iets die "de verbindingen in de hersenen" doorsnijdt. Een kniptang in pilvorm dus. En hij is al sinds eind vorig jaar droog. Voor een galoises-zonder-filter-roker die boven het pakje per dag zat, chapeau!

Maar op een goede dag maak ik de overstap hoor, op een nader te bepalen datum zoals dat heet. En u zult de bepalingen via de gebruikelijke weg kunnen volgen.

Bon, ik denk dat 'k het hierbij laat voor vandaag. Menig atleet heeft zijn spieren al verrokken door te vroeg over grote hoogtes te gaan springen. Hoewel ik twijfel dat deze blog ooit hoge hoogtes bereikt (ge moet dat als westvlaming eens proberen uit te spreken), doen we morgen, of overmorgen, stille voort.

Prettige nachtrust of een leuke dag aan allen :)

't weekend is weer voorbij

Als een trouwe viervoeter met een volle blaas die u bij dageraad komt begroeten, sta ik ook weer voor de deur met een hoop overbodigheid die er toch weer uit moet. Lezen wie het wil.

Ik ben inmiddels weer een paar keer op het foute pad geraakt dus ik schiet u niet af als u al het vertrouwen in mij kwijtraakt maar we gaan er weer voor, een nieuwe werkweek, doch voor mij korter dan voor u, staat weer voor de deur en daar kan ik het volledig zonder rook stellen, of althans dat denk ik toch. We zijn inmiddels ongeveer een maand verder denk ik sinds de eerste post hier en krijg nog altijd veel reacties van mensen die mij volslagen gek verklaren na het lezen van al dit gezever. Wel, ik geef niet heel graag mensen gelijk maar bij deze: u zit er recht op. Bij een cirkel is het moeilijk om nen hoek af te hebben dus laat het mij anders stellen: ik rol stille voort.

Als een workaholic zoals ondergetekende verplicht 4 dagen wordt thuis gezet, krijgen de zaken plots een heel ander perspectief. Het besef groeit op zo'n momenten dat tijd een rekbaar begrip is en wanneer het uitgerokken wordt door derden, begin je te beseffen dat werk is zoals water in ne verstopte lavabo: het loopt niet weg. Ik heb dus de voorbije 4 dagen gewijd aan de mensen rondom mij, mezelf, het uitmesten van mijn stal en het verder bouwen aan mijn bierbuikske. Al moet ik zeggen dat ik dit niet onaardig heb gecompenseerd met het in looppas verzetten van enkele kilometers met stijve spieren tot gevolg. 11 november, D-day for the non-sportive amongst us, komt met rasse schreden dichterbij en we zullen er toch moeten staan. Ik twijfel nog altijd heel sterk aan mijn fysiologische eigenschappen dus ik denk dat de kans niet gering is dat ik afga maar ik koester de hoop dat er nog mensen met de lenigheid van een baksteen meedoen waardoor ik niet als laatste moet finishen. U weze bij deze uitgenodigd. Pas op, voel u vooral niet geviseerd, ik weet dat je een sportieve mens bent, maar toch, het kan beter hé:o)

De perspectieven voor de rest van de week zijn wederom redelijk rustig. Er is een schrijnend gebrek aan goed nieuws in België of wel gebrek aan budget bij onze tv-zenders. Persoonlijk gok ik op optie 2 of een cocktail van beiden. Hoe het ook zij, we zitten redelijk vaak stil en dat bevalt me niet. Ik ben graag een bezige bij, ik zit liever op e baan dan achter een computerscherm - ik weet het, dat verbaast u... Wie dus iets interessant heeft om op tv te brengen of wie pyromane, destructieve, terroristische of andere interessante neigingen heeft, laat u volledig gaan, ik garandeer u, 't is goed voor uw hart en mijn portemonnee - winwin situatie zowaar! Opbrengst: een plaatsje in een franstalig journaal, goed voor uw internationale bekendheid dus, én een plaatsje in deze blog al dan niet anoniem.  Toegegeven, dit laatste argument zal de meesten wel koud laten maar toch.

Wees gegroet,

Moi

Dixi raakt het Noorden kwijt...

Beste lezend en schrijvend publiek,

Tot mijn grote spijt moet ik u grif toegeven dat het inderdaad al weer even geleden dat ik u mijn diepste zielenspinsels heb verteld. Uw trouwe narator heeft het echter weer druk gehad met druk wezen. Een Europees topje verder, een paar livekes voor verschillende mensen verder en vooral  het besef dat de dagen alsmaar korter worden, drijven mij ertoe om toch even iets neer te pennen in dit stukje nutteloosheid die blijkbaar toch nog steeds gelezen wordt, wat mij uiteraard kan plezieren.

Gisteren is het gebeurd, de vrees van elke SNG-er. Ik werd met lichte drang door RTL gevraagd om even over en 't weer naar Parijs te rijden en gezien het al even geleden was, ging ik daar maar wat graag op in, ironie inclusief. Voor eens in mijn leven, u zult het met moeite kunnen geloven, was ik eens overal op tijd. Tegen half zeven in Brussel, ons Jenny opgepikt en dan richting Parijs gebold. Geen of verwaarloosbaar verkeer, geen foutjes in de richting die ik nam, alles top!

U kunt het echter al raden, het lot heeft uw trouwe verteller getroffen als een bliksemschicht bij heldere hemel. Toen de dieseltank van ons teergeliefde Jenny een kritisch punt begon te bereiken, dacht ik, we gaan eve lekker tanke joh. En toen gebeurde het tragisch incident die de rest van mijn dag zou gaan bepalen. Het is het soort incidenten waar je nadien aan denkt in de zin van "Had ik, dan zou ik...." maar gedane zaken nemen geen keer. Het is als een sigaret aansteken in een tankstation en u afvragen wat die benzinegeur toch is? Ik klikte even de gps af om binnen te gaan betalen. Toen ik terug kwam, en het onding terug op zijn sokkeltje zette, gaf hij mij de bijzonder onwelkome boodschap dat hij de kaarten niet kon ontgrendelen!!!! Ondergetekende, die natuurlijk een blindelings vertrouwen heeft in de technologische vooruitgang die ons allemaal ten beste komt, had natuurlijk niet de moeite gedaan om kaarten mee te nemen of een roadmap uit te printen. Ik was er dus, zoals men dat heet, aan voor de moeite. Mijn Parijstripje zou dus volledig met de natte vinger moeten gebeuren. West-Vlaming zijnde, nog steeds bezig met het ontdekken van ons Belgenland, weet ik al even veel van Parijs als een Parisien van Ieper. Er even van uitgaande dat de standard issue Fransman in Ieper enkel Bellewaerde vindt, vind ik in Parijs enkel de Eifeltoren. Ik was niet zo ver van mijn bestemming, maar dat wist ik uiteraard niet.  Na een dik halfuur rondbollen op de schamele instructies van voetgangers, had ik er genoeg van. Ik zocht mij een taxichauffeur, en vroeg hem mij te leiden. Na enige twijfel in zijn ogen, zei hij "allez, c'est parce que vous êtes Belge..." Ik dénk dat Belg zijn tegenwoordig geen compliment meer mag genoemd worden. Volgens mij denkt men in het buitenland dat wij een stelletje uit de kluiten gewassen retards zijn die niets anders doen dan lijnen door Brussel trekken en banken sponsoren. De vraag is natuurlijk of ze gelijk hebben dan niet:o)))

Maar goed, de man deed zijn best om mij erdoor te loodsen. At first, volgden we de wegen voor het gewone verkeer, ttz de linkse vakken maar toen duidelijk werd dat de man het op zijn heupen kreeg, of liever zijn ambreageknie, koos hij toch het bus/taxi vak en ik erachter, what else? U kunt zich niet voorstellen wat een aangenaam gevoel het is om met de behendigheid van een olietanker aan een snelheid van 60 per uur achter 't gat van een taxi Parijs door te crossen. Zalig gevoel maar o zo stresserend! But end well, all well, right? 's Avonds uiteindelijk na toch nog wat verkeerd rijden ook nog terug geraakt. Maar ik moet zeggen dat ik gedurende de dag toch wel een lichte zweetgeur heb ontwikkeld:o) 

Wat u zich natuurlijk allemaal afvraagt, rookt ikke nog? Wel... Ja en nee. Hoewel de drang om iets anders te beweren altijd groot is, ik geef niet graag toe, eerlijk duurt het langst nietwaar? Het ziet er naar uit dat ik eigenlijk weinig moeite heb met niet te roken, als ik geen rokers zie. Ik ben inmiddels toch ook al weer 2 dagen aan 't werk zonder al te veel rokers tegen de long te lopen. Maar maandagavond zowaar, toch eventjes een zwak moment gekend. T en ik, gingen in Leuven op vriendenbezoek bij een oude bekende, een goeie vriend, een ex-buurman, de Lavreysen genaamd, which was supercool! We moeten da meer doen, maar daar ben ik toch even gezwicht onder het juk van de sigaret, en meermaals, moet ik u eerlijkheidshalve toch toegeven. Ik weet het, ik stel u teleur... But it ain't easy... I'll get there, I think.... I should, right?:)

Dixi sport!

Beste vrienden, sympathisanten, leden van de Headline sportclub en anderen niet nader vernoemd doch waardelijk geapreciëerd,

Another day at the office, nothing out of the usual... Of niet, het leek toch pretty straightforward. Het valt mij op dat alles tegenwoordig wat meer rock 'n roll is, en dat bevalt me wel, op een schaal van 12 uur, toch minstens 7, more than the average so it seems. Ik ben eventjes gaan werken voor TVE, de Spaanse nationale televisie. Die voetballers trekken volk joh! Niet normaal:) Maar wel sympathieke mensen die Spanjaarden. Ik snap er geen jota van, zij mij ook niet, maar toch slagen we er in iets te produceren wat wel iets weg heeft van beeld en geluid. Best wel leuk dus. Antwerpen gaat toch niet meteen "'t stad van m'n hart" worden... Locatiebezoekje gedaan midden centrum en ofwel hebben ze daar een gloeiende hekel aan satellieten, ofwel omgekeerd (ik denk eerder optie 2) maar het is daar elke keer een regelrechte ramp om die luttele 38000km af te leggen zonder obstakels. Na het spotten van enkele zichtbare vogels, zijn we toch tot een consensus gekomen, zoals dat in politieke termen heet. Donderdag gaan we proberen deze begroting tot uitvoering te brengen. We houden u uiteraard op de hoogte. 

Erna kwam het piece de la resistance, the highlight of my day. Nuja, die dag is nog niet om dus alles is nog mogelijk!! Ik schat echter de kans niet hoog in dat de zaken hier zometeen een fantastisch orgelpunt bereiken dus laat ons tot nader order, ervan uitgaan dat wat ik net heb gedaan, best wel het leukste van de dag was. Samen met 2 van mijn teerbeminde collegaatjes, D & N, ben ik in 't Jubelpark het op een loopje gaan zetten. Wij, Headline, willen namelijk op 11/11 deelnemen aan de "journalistenloop". Ik denk dat dit gebeuren best kan worden omschreven als een zootje ongeregeld, samengesteld uit gestresste journalisten, verwerkte productionelen  en fysiek uitgemergelde techniekers die hun best doen om de kaap van de 5km in 1 stuk te halen. Het kan echter ook dat dit enkel een zelfprojectie is, en dat de anderen daar met een geweldige fysieke conditie aan de meet zullen komen. In that case, we are most probably fucked. Maar, deelnemen schijnt belangrijker te zijn dan winnen dus we gaaaan ervoor! Het was best wel amusant en ik moet zeggen dat ik best wel veel energie heb voor een dinsdagavond omstreeks 22uur. So it was kinda nice!

Verder, C, mijn polyvalentie wordt uiteraard tot een minimum beperkt, u weet, SNG'ers zijn zoals elektronen, wij streven naar minimaal energieverlies. Maar, ik blijf graag bezig, dus bel gerust als je eens een cableguy nodig hebt:P We kunnen ook altijd eens een pint gaan drinken, dat lijkt mij eigenlijk ook een best wel aangename bezigheid. 

En A, we kunnen altijd samen gaan bloggen, ik amuseer mij wel en blijkbaar wordt deze zever ook nog gelezen:P 

Als afsluiter, wil ik graag nog even melden dat de reden waarom deze blog is aangemaakt, nog steeds staande blijft. Ik rook nog altijd niet, ttz een absoluut minimum. Ik rook mee met rokers die dicht in mijn omgeving komen maar ik koop tot op heden nog steeds geen sigaretten en kan diegenen die ik op een dag rook met één of géén handen tellen. Ik sus mezelf dus graag met te zeggen dat ik goed bezig ben. Of dit effectief ook zo is, zal later nog moeten blijken. Maar we blijven ervoor gaan, nietwaar?

Tot spoedig weerziens!

Ikke

Dixi Leert monteren....

Beste lezer,

Hier ben ik weer:o) Een nieuwe week heeft zich aangeboden. We hebben weer de werksleur aangevat en het valt mij niet mee. Het was wederom een helse nacht. Ik merk wel dat ik door het gebrek aan nicotine veel onrustiger slaap. Het houdt mij makkelijk wakker.... Iemand op het appartement leeft al in wintersfeer en zet zijn/haar verwarming lekker hoog. Bij mij was 't omstreeks middernacht ongevaar 25°C op de slaapkamer waardoor ik genoodzaakt was om met open raam te slapen. Stel u voor, in de zomer heb ik dat mss. 3 keer kunnen doen en nu ben ik ertoe genoodzaakt.... Uw trouwe verteller is dus deze ochtend wakker geworden met de onthutsende ontdekking dat ik maar 3-4 uur heb geslapen. U kunt het zich voorstellen, ik loop nog onaangenamer dan ik voorheen al was. Zij die mij vandaag ontwijken hebben overschot van gelijk. Zij die met mij moeten werken hebben dikke pech. Maar niet getreurd. Werken is een term die mij vandaag niet betaamt. Normaal gezien was ik geboekt voor de Spaanse televisie. De Spanjaarden komen in België spelen woensdag en iedereen zal het geweten hebben. Wij gaan dit live verslaan woensdag en morgen en overmorgen gaan we de Spaanse ploeg op het hotel gaan volgen. Normaal was dit vandaag ook de bedoeling maar zoals het vaak gaat in televisieland, is er altijd een budgetaire issue. Ondergetekende werd dus, tot jolijt van zijn eigen hersenmassa, vandaag gespaard. Ik had gerekend op een chill dagje and so it went:o) Het duurde echter maar een fractie van een seconde of mijn gewiekste werkgever vond een gepaste opvulling voor mijn plots vrijgekomen tijd. Uiteraard kan men hem dit niet kwalijk nemen. Het is immers ideaal om iemand wat te laten multitasken. Ik had het moeten zien  aankomen. Ik kreeg de algemene uitleg van het Avid montagesysteem en hoe men beelden moet inladen van het machien tot op de harde schijf van de computer. Dit was compleet overbodige informatie, ik hoefde dit niet te weten. Maar ik volgde, brave mens als ik ben. Voor ik het wist zat ik zelf voor het toetsenbord en was ik aan 't monteren... Of liever, een poging aan 't ondernemen tot....

Lijkt mij wel leuk, voor als 't slecht weer is in de winter. Hier hebben we koffie en chaufage. Ik vrees toch echter dat ik, indien de kunst van het beeldjesknippen mij meester wordt gemaakt, ik het vooral in mijn camionneke ga toepassen. 

Ik ga het deze keer kort houden, maar ben er binnenkort weer, voor meer van dit ondertussen alledaags gezever.

Groetjes,

Ikke

In zesde versnelling gaat alles beter...

Ik weet het, u bent diep bedroefd. Ik heb jullie laten wachten en dat dan ook mogen horen. Het doet mij zeker plezier te weten dat er een paar mensen zijn die dit lezen. Ofwel hebben jullie dus vrije tijd te veel ofwel zoeken jullie roddels. Ik zal geven wat u wilt, wees gerust! Uw trouwe dienaar heeft het nogal druk gehad de laatste dagen, met van alles en nog wat. Maak je echter geen zorgen, niets van levensbelang.

Maar nu even serieus... of niet?

Het was een turbulente week. Veel te lange dagen en veel te korte nachten. Story of my lifetime... Nu moet ik wel zeggen dat ik, de occasionele zonde niet meegerekend, mij redelijk rookloos heb gedragen. Met het nodige afzien, wel is waar. Het probleem is dat je momenten kent waar je in een soort van roes zit. Je zou denken dat dat juist hetgene is wat "the drogue" je brengt, maar het gebrek aan, heeft eigenlijk hetzelfde effect. Perfect toch? Neen! Je lichaam begint op een onaangename manier adrenaline te produceren terwijl de rest van je lijf nog even lui is of voorheen. Geen aangename combinatie! De hersenen denken vanalles te moeten gaan doen en zijn kei enthousiast terwijl het lijf zegt: "screw you, ik blijf lekker zitten". Tel daar nog eens bij dat ik NOG minder geconcentreerd rondloop en u wilt al niet meer weten hoe je mij binnen 2 weken gaat terugvinden. 

Maar goed, dat gaat over, zeggen ze, de menschn....

Wat mij vooral is bijgebleven in de voorbije dagen is het interieur van mijn autootje. Ttz, ik heb veel kilometers afgelegd, aan een nét iets te slakkerig tempo. Brussel zit vol. We moeten dringend een paar dingen verhuizen. Maar misschien lost het zichzelf op. Met al die banken die overkop gaan hebben we binnenkort leegstaande gebouwen én minder pendelaars. In die leegstaande gebouwen kunnen we dan weer mensen onderbrengen aan sociale huurtarieven waardoor een deel van de pendelaars gewoon in Brussel kan blijven! En ik? Kan doorrijden 's morgens en 's avonds.En de mensen die hun aandelen kwijt zijn geven we... staatsbons! Dan kunnen we zeggen dat het geld in de staatskas gevuld is met... papier! Den Yves is iets te druk bezig denk ik, maar als hij zijn begroting heeft gemaakt en zijn put heeft opgemeten voor de architecten, zal 'k hem er zeker eens over aanspreken...

Dinsdag ook den Didier ontmoet in luxemburg. Flamboyante man! En spreekt toch 2 woorden Nederlands waarin hij mij ook, trots als een gieter aansprak. Nu heb ik daarover zitten nadenken. Ofwel wil hij dringend populariteit ronselen bij de Vlamingen ofwel ben ik in 't Frans ook niet te verstaan en wil hij het maar in 't Nederlands proberen. Hoe het ook zij, het was mij een waar genoegen Didier! Ge moogt blijven, aan uwe kant van de streep, wel te verstaan...

En dan zijn er nog de Koerden. Ook een constante rode draad in mijn week. Jawel, de Koerdische gemeenschap in Europa heeft zijn eigen tv-zender. "ROJ-tv" , now available on an Astra satellite near you... Maar moeilijke mensen om mee te werken. Die begrijpen mij nog minder en euhm, zijn héél karig met informatie. Voor wie de vaudeville eens wil zien, morgen zijn we, vanaf 9u 's morgens, als de Goden ons goed gezind zijn, ergens te vinden in het Jubelpark. Waar? weet ik niet... en wat we er gaan doen? Weet ik ook niet. Maar 't wordt leuk! Zoveel is zeker.

Volgende week staat er ook héél veel op 't programma, dus ik weet niet of ik u dagelijks zal kunnen vervoegen. Maar ik doe mijn best, want ik vind het echt leuk om de freaky gedachten die zich in mijn hoofd vormen, ook effectief neer te kladderen. Je moet wel weten, you are on a need to know basis and some things, trust me, you don't need - or rather want - to know.

Ik wens elkeen alvast een schitterend weekend toe!

Groetjes,

Dietrich